Nachtambassadeurs


Maak kennis met onze Nachtambassadeurs! Deelnemers die ieder een bijzondere motivatie hebben om mee te lopen met de Nacht van de Vluchteling. Lees waarom zij het belangrijk vinden om zich in te zetten voor vluchtelingen wereldwijd. Geef je hen een steuntje in de rug?


De ouders van Amina zijn in 1992 gevlucht uit Bosnië, waar destijds een oorlog woedde. De verhalen van haar ouders hebben impact op haar gemaakt. Zij pleit voor meer aandacht voor wat mensen op de vlucht hebben meegemaakt, meer medeleven, meer liefde en meer begrip.

Vanwege zijn Oekraïense moeder en zijn familie die zich momenteel nog in Oekraïne bevinden, is het thema vluchtelingen voor Kirill op dit moment actueler dan ooit. Vanuit Nederland doet hij wat hij kan om zijn familie te helpen. "De oorlog in Oekraïne heeft ons laten zien hoe kwetsbaar ons vrije leven kan zijn. Laten we in die luxe niet vergeten dat er veel mensen op de wereld zijn die daar niet van kunnen genieten,” aldus Kirill.

Zakiya is op dertienjarige leeftijd vanuit Syrië via Turkije naar Nederland gevlucht, samen met haar moeder en broertje. Ze heeft wel drie dagen en nachten moeten lopen. Ze woonden twee jaar in Turkije, waar zij lange dagen moest werken. Uiteindelijk kwamen zij in Nederland terecht. “Ik weet hoe moeilijk het is om te vluchten, om je thuisland, je vrienden en je spullen achter te laten. Daarom vind ik het heel belangrijk om geld op te halen voor vluchtelingen wereldwijd,” aldus Zakiya.

Shahrzad vluchtte als jong meisje met haar ouders en broers vanuit Iran naar Nederland. Inmiddels is zij moeder van twee kinderen, waardoor zij zich nog meer dan voorheen is gaan beseffen dat vrijheid geen gegeven is. “Elk kind zou vrij, veilig en onbezorgd moeten zijn. Zolang dat niet kan, is het aan ons om vluchtelingen een helpende hand te bieden,” aldus Shahrzad.

In 2015 is Rahaf vanuit Syrië naar Nederland gevlucht. Nadat haar man en zijzelf meerdere keren gearresteerd werden in Syrië, besloten zij om te vluchten. Haar man en (schoon)familie zijn eerst te voet naar Nederland gekomen, zij volgde later. Fysiek is zij al zeven jaren in Nederland, maar mentaal voelt zij nog steeds dat ze aan het vluchten is.

Deze jonge mannen zijn vorig jaar in vijf maanden te voet van Groningen naar Istanbul gelopen – de route die veel vluchtelingen nemen, maar dan andersom. In totaal hebben zij 3.200 kilometer gelopen. “We vonden het een zware tocht, maar weten dat het niks is vergeleken met wat vluchtelingen mee moeten maken,” aldus Brendan en Arne.

Ines vluchtte als tienjarig kind met haar ouders vanuit Bosnië en Herzegovina naar Nederland. Ze kan zich nog goed de onzekerheid en het intense verdriet herinneren, die zij aan de vooravond van hun vlucht voelde. Ines pleit met haar deelname aan de Nacht voor meer mededogen voor mensen op de vlucht en minder verharding in de samenleving.

Nazmije trok als jong meisje van zeven jaar met haar gezin weg uit Kosovo, op de vlucht voor de naderende gevechten met de Serven. Halsoverkop moesten ze alles achterlaten. Met enkel wat geld, kleding en één flesjes water voor het hele gezin begonnen ze hun reis. Het was een zenuwslepende en gevaarlijke tocht, waarvan zij nog steeds de littekens met zich meedraagt.

Mirela vluchtte op 10-jarige leeftijd met haar oma weg uit Bosnië. Een gelukkig leven veranderde voor haar in een nachtmerrie. Ze kan zich de onzekerheid en angst van de reis nog goed voor de geest halen. Mirela liep vorig jaar mee met de Nacht van de Vluchteling, om een verschil te maken voor mensen op de vlucht en om haar eigen vluchtverhaal een plekje te geven.

Bilal is ruim 30 jaar geleden voor de liefde van Turkije naar Den Haag verhuisd. Hij kent de uitdagingen om ergens opnieuw te moeten beginnen, ver weg van familie en vrienden en zonder de Nederlandse taal machtig te zijn. Samen met medewerkers van het Vadercentrum in Laak, waarvan hij één van de oprichters is, zet hij zich al jarenlang in als vrijwilliger voor de Nacht van de Vluchteling. De verhalen van de bezoekers aan het Vadercentrum, maken indruk op hem. Zoals een Syrische man die zijn oog verloor door een berm bom. Of een mede-vrijwilliger die diende in het Iraakse leger ten tijde van de oorlog met Amerika, en daarna na een zware tocht, waar hij een vriend verloor door watergebrek, in Nederland terecht is gekomen. Het Vadercentrum verzorgt ieder jaar bij het 4e rustpunt de koffie, thee en wat lekkers voor de deelnemers.

Made with by Kentaa
Delen