Normal 9437df5fb038691f42d14c3049b20f7693027541

“Ik liep op mijn gekregen sportschoenen tot mijn grote teen eruit viel”

13-06-2020 | 08:00

Jasmin loopt om vluchtelingen te laten zien dat er mensen zijn die aan hen denken

Als kind moest Jasmin uit Joegoslavië vluchten met alleen een rugzakje op zijn rug en zijn hand in die van zijn moeder. Nu wil hij deze ooit gelopen veldtocht overdoen, in de hoop zoveel mogelijk geld in te zamelen om mensen in nood te ondersteunen. Samen met zijn team ‘IBS loopt mee’, loopt hij 40 kilometer.

Jasmin vertelt: “Toen de oorlog in Joegoslavië begon, was ik amper tien jaar oud. Gek genoeg ga je oorlog als kind op een gegeven moment beschouwen als iets dat erbij hoort. Het blijft beangstigend dat er beschietingen zijn en mensen doodgaan, maar je denkt als kind dat dit het nieuwe normaal is. Voor mij was vluchten: eerst een jaar lang in bezet gebied in angst leven, met daarna een uitwisseling richting bevrijd gebied onder begeleiding van het Rode Kruis.”

Veiligheid?

Met slechts twee tassen werd de familie van Jasmin onder begeleiding van het Rode Kruis en het leger naar een ander gebied vervoerd. Hoewel ze daar dachten veilig te zijn, waren ze dat niet; vanwege een groot offensief moesten zij en vele anderen verder vluchten. Met nu nog maar één tas aan de hand, zijn andere hand in die van zijn moeder geklemd, vluchtte het gezin van Jasmin verder de bergen in. Daar wachtte hen een totaal ander leven in een dorp, met een hongerwinter en alle ellende van dien. Er was geen stroom, geen stromend water, geen verwarming, geen winterkleding en in die tijd (1994) ook weinig tot geen eten.

Sportschoenen

“Toch probeerden we zo normaal mogelijk te leven, om ondanks alle risico’s toch buiten te spelen en naar school te gaan. In het midden van de strenge Bosnische winter liep ik op sportschoenen die ik kreeg uit een hulppakket van Duitse kinderen aan Bosnische kinderen. Op dat paar schoenen heb ik minstens een jaar lang elke dag gelopen, tot er echt niets meer van over was. Aan het einde viel mijn grote teen uit de schoen, toen moest ik ze wel weg doen.”

Een tank achter school

Jasmin kan zich nog steeds het beeld herinneren van de school. Op het voetbalveld was een bunker gemaakt om in te schuilen tijdens beschieten, terwijl achter de school een tank stond opgesteld. “Het is onmogelijk om het je te kunnen voorstellen, maar ook toen probeerden we te lachen en wanneer mogelijk een potje te voetballen.”

Duw in de rug

Nu, vele jaren later, heeft Jasmin zelf een gezin en een veilige haven. “Ik ben enorm dankbaar dat een land als Nederland mij die kans heeft gegeven. Uiteraard heb ik er ook mijn best voor gedaan om te komen daar waar ik nu ben in mijn leven. Maar die duw in mijn rug die ik destijds van hulporganisaties kreeg, heeft mij wel de hoop gegeven om vol te houden en geïnspireerd te blijven.”  

Vrijheid kwijtraken

“Ons leven hier is zo vanzelfsprekend, dat zie je bijvoorbeeld in deze bijzondere tijden met COVID-19. Dan merk je pas wat het betekent als je een beetje vrijheid kwijtraakt. In oorlogslanden duurt dit geen maanden, maar soms jaren. Des te meer reden om zoveel mogelijk geld te geven om deze mensen een beetje te helpen, te steunen en vooral om hen te laten zien dat er mensen zijn die aan hen denken.”

Help jij Jasmin zoveel mogelijk geld op te halen, om vluchtelingen te laten zien dat er mensen zijn die aan hen denken? Doneer hier: https://www.nachtvandevluchteling.nl/actie/jasmin-pekaric

Made with by Kentaa
Share