Mirela: “Elke dag dat ik leef is een tweede kans”

18-08-2021 | 11:15

 

Als 10-jarig meisje vluchtte Mirela samen met haar oma weg uit Bosnië. Via Kroatië kwamen zij in Nederland aan, waar haar moeder zich bij hen aansloot. Inmiddels bijna 20 jaar geleden, maar Mirela kan zich de continue angst dat elk moment een oorlog uit kon breken nog goed herinneren. “Er werd gezegd: als de oorlog uitbreekt, dan gaat de sirene. Zorg er dan voor dat je jezelf in veiligheid brengt.” Zij speelde met vriendjes en vriendinnetjes buiten toen het alarm ging: “op dat moment stopt je wereld even.”

Na een eerste mislukte vluchtpoging, lukte het Mirela en haar oma uiteindelijk toch om Bosnië te ontvluchten. “We werden weggebracht door mijn moeder en mijn oom. Deze oom was als een vader voor me. Het was de laatste keer dat ik hem heb gezien.”

 

De vlucht

Onderweg gebeurden er verschrikkelijke dingen. “Ik herinner me dat ik in een bus met vrouwen en kinderen zat. Er kwamen mannen met enorme baarden en geweren binnen. Wij moesten al ons geld en onze sieraden inleveren. Jonge kinderen werden helemaal uitgekleed, omdat ze dachten dat moeders kostbaarheden in hun luiers hadden verstopt.”

De periode in Kroatië bestond voor Mirela uit veel angst en onzekerheid: “Het allerergste was dat mijn moeder nog in Bosnië zat en ik niet wist of ze veilig was. Dagelijks hing ik urenlang aan de telefoon om te proberen contact met haar te krijgen. Als dat lukte, was ik hartstikke blij. Maar soms hoorde ik dagenlang niets.”

 

Een warm welkom

Ondanks de heftige reis, herinnert Mirela zich juist ook de mensen die hen onderweg hielpen en het warme welkom dat ze ontving in Nederland. Ze prijst zich gelukkig: “ik ben dankbaar dat ik mensen ben tegengekomen die mij als mens hebben gezien, en niet als vluchteling, of als iemand die iets van hen af wilde pakken. Dat heeft ertoe bijgedragen dat ik nu een normaal, productief leven kan leiden in Nederland. En ook iets terug kan geven.”

 

Een plekje voor haar vluchtverhaal

Naast de fysieke uitdaging van de Nacht, denkt Mirela dat vooral het psychische aspect zwaar gaat wegen. “Ik denk dat ik mezelf ga tegenkomen. Ook tijdens het trainen komen er herinneringen en emoties op die ik eigenlijk had weggestopt. Ik denk dat de Nacht mij gaat helpen om mijn vluchtverhaal een plekje te geven.”

Ondanks de nare ervaringen ziet Mirela in dat het haar ook iets heeft gebracht: “Elke dag dat ik leef vind ik een tweede kans, omdat ik me realiseer dat het ook anders had kunnen lopen. Er zijn veel mensen die niet zoveel geluk hebben gehad.”

Op 11/12 september loopt Mirela in Arnhem 40 km voor hulp aan mensen op de vlucht. “Het maakt eigenlijk niet uit hoeveel iemand geeft, al is het maar 1 euro. Voor mij maakt dat een verschil.” Geef jij haar een steuntje in de rug?

Ja, ik steun Mirela

Made with by Kentaa
Share