Normal e3f8afbc516d107749a3db70181eb3e54ad0c0d9

Siedie: "De Nacht is een mogelijkheid om mijn vluchtverleden een plekje te geven."

25-08-2021 | 17:14

 

“Wij vluchtten anders. Wij kwamen met het vliegtuig. Dat kon destijds.” Siedie Abdelkadir vluchtte als achtjarig meisje met haar gezin naar Nederland. Inmiddels is zij 39 jaar oud en loopt ze dit jaar mee met de Nacht, mede om de gevoelens over haar vlucht een plekje te geven: “Ik wil eer doen aan de gevoelens die ik destijds heb moeten negeren.”

 

Siedie kan zich de vlucht naar Nederland nog zo voor de geest halen: “je wordt een beetje kind-af en heel alert, of je nou wil of niet.” Haar ouders vluchtten als jonge tieners van Eritrea naar Koeweit, waar ze hun gezin startten. Tijdens de Golfoorlog moesten ze weer vluchtten. Dit keer met drie kinderen en een vierde op komst.

Inmiddels heeft Siedie zelf twee kinderen. Wanneer ze kijkt naar haar zevenjarige dochter, worden haar gedachten regelmatig weggevoerd naar hoe haar eigen leven eruit zag toen ze die leeftijd had: “het is heel confronterend om lijfelijk te zien hoe ik was toen ik vluchtte.”

Jarenlang is ze niet zo bezig geweest met haar vluchteling-zijn. “Op het moment zelf ben je aan het overleven: het is thuis druk, je gaat naar school, dan naar de middelbare, je groeit door en dan wordt je moeder.” Het werk dat zij lang heeft gedaan als begeleider voor Alleenstaande Minderjarige Vluchtelingen bracht echter ook haar eigen vluchtverleden weer naar boven: “Ontheemding en wat het met je kan doen, dat gevoel ken ik als persoon.”

Nu is ze er klaar voor om dit stukje van haar verhaal onder ogen te zien: “Ik zie de Nacht van de Vluchteling als een mogelijkheid om mijn eigen vluchtverleden een plek te geven. Om er eindelijk echt mee bezig te zijn, erop te mediteren. En zo op een betekenisvolle manier hetgeen te eren wat voor mij heeft gehoord bij vluchteling zijn.”

 

Lichtpuntjes

Voor de mensen die vandaag de dag op de vlucht zijn, wenst Siedie dat ze naar elkaar om blijven kijken. “Ik hoop dat in die ellende toch nog lichtpuntjes zullen zijn. Want dat zijn de kleine gebaren naar elkaar die je uiteindelijk zult onthouden.” Zelf kan Siedie zich bijvoorbeeld nog goed de buurvrouw herinneren die hen eten kwam brengen toen zij nieuw waren in Nederland. En de werknemer die haar in het AZC altijd een extra kuipje chocoladepasta toestopte: “Het sloeg nergens op, maar ik zal het nooit meer vergeten.”

“De lichtpuntjes zullen je er uiteindelijk doorheen trekken. De kleine gebaren zijn het beginpunt van een weg omhoog.”

Vijf jaar geleden liep Siedie de Nacht ook al eens mee. Zonder trainen redde ze het net voorbij de 20 kilometer. Dit jaar is ze vastberaden de 40 kilometer te halen: “Het zijn van die dingen die je af wil maken.”

Geef jij Siedie een steuntje in de rug door haar te sponsoren?

Ja, ik steun Siedie

 

Made with by Kentaa
Share